Βρέθηκε χθες στην πλατεία του Αγίου Πέτρου, στην πόλη του
Άργους στα πλαίσια της Ανάπλασης που γίνεται, εντοπίστηκε το δάπεδο και τείχος
της παλιάς εκκλησίας του Αγίου Νικολάου.
Πρόκειται για παλιό Βυζαντινό ναό που προϋπήρχε του
Καθεδρικού ναού του Αγίου Πέτρου που χτίστηκε δίπλα στον παλιό ναό το 1859. Ο
Βυζαντινός ναός λειτουργούσε κανονικά ως το 1865, όπου κατεδαφίστηκε από τον
τότε Μητροπολίτη Αργολίδος Γεράσιμο Παγώνη.
Η κατεδάφιση του ναού ξεκίνησε την
ημέρα των εγκαινίων του νέου ναού του Αγίου Πέτρου στις 18 Απριλίου 1865. Ο
συγκεκριμένος Ναός ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας Περρούκα. Είχε μήκος 14
μέτρα, πλάτος 7 μέτρα και ύψος 3,5 μέτρα, χωρίς τρούλο ενώ για να εισέλθεις
κατέβαινες 3 σκαλιά.
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου, προϋπήρχε λίγα μόλις μέτρα
από τον σημερινό Ναό του Αγίου Πέτρου επί της πλατείας Ομονοίας, όπως τότε
λεγόταν η σημερινή Αγίου Πέτρου. Σύμφωνα με πληροφορίες ο συγκεκριμένος Ναός
πρέπει να ήταν ιδιοκτησία της οικογένειας Περρούκα.
Ήταν όμοιος με τον Ναό του
Αγίου Δημητρίου αλλά λίγο μικρότερος επίσης ο τύπος του ναου είναι Βυζαντινού
ρυθμού. Είχε μήκος 14 μέτρα, πλάτος 7 μέτρα και ύψος 3,5 μέτρα χωρίς τρούλο ενώ
για να εισέλθεις κατέβαινες 3 σκαλιά . Ο Ναός του Αγίου Νικολάου συνδέεται και
με τα σκληρά γεγονότα της 4ης Ιανουαρίου 1833, ημέρα της μεγάλης σφαγής των
Αργείων από τους Γάλλους. Ο Ναός διατηρήθηκε σε καλή κατάσταση και λειτουργούσε
κανονικά μέχρι τις 18 Απριλίου 1865, ημέρα των εγκαινίων του σημερινού Ναού του
Αγίου Πέτρου.
Ο Μέγας Φώτιος έζησε κατά τους χρόνους που βασίλευσαν οι
αυτοκράτορες Μιχαήλ (842 – 867 μ.χ.), υιός του Θεοφίλου, Βασίλειος α’ ο Μακεδών
(867 – 886 μ.χ.) και ο Λέων στ’ ο Σοφός (886 – 912 μ.χ.), υιός του Βασιλείου.
Γεννήθηκε περί το 810 μ.χ. στην Κωνσταντινούπολη από ευσεβή
και επιφανή οικογένεια, που αγωνίσθηκε για την τιμή και προσκύνηση των ιερών
εικόνων. Οι γονείς του ονομάζονταν Σέργιος και Ειρήνη και καταδιώχθηκαν επί του
εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου (829 – 842 μ.χ.).
Ο Άγιος Σέργιος, του οποίου τη μνήμη τιμά η Εκκλησιά στις 13
Μαΐου, ήταν αδελφός του πατριάρχου Ταρασίου (784 – 806 μ.χ.) και περιπομπεύθηκε
δέσμιος από το λαιμό ανά τις οδούς της Κωνσταντινουπόλεως, στερήθηκε την
περιουσία του και εξορίσθηκε μετά της συζύγου του και των παιδιών του σε τόπο
άνυδρο, όπου από τις ταλαιπωρίες πέθανε ως ομολογητής.
Ο ιερός Φώτιος διέπρεψε πρώτα στα ανώτατα πολιτικά αξιώματα.
Όταν με εντολή του αυτοκράτορα απομακρύνθηκε βιαίως από τον
πατριαρχικό θρόνο ο πατριάρχης Ιγνάτιος, ανήλθε σε αυτόν, το έτος 858 μ.χ., ο
ιερός Φώτιος, ο οποίος διακρινόταν για την αγιότητα του βίου του και την
τεράστια μόρφωση του.
Η χειροτονία του εις επίσκοπο έγινε την ημέρα των
Χριστουγέννων του έτους 858 μ.χ. υπό των επισκόπων Συρακουσών Γρηγορίου του
ασβεστά, Γορτύνης Βασιλείου και Απαμείας Ευλαμπίου.
Προηγουμένως βέβαια εκάρη
μοναχός και ακολούθως έλαβε κατά τάξη τους βαθμούς της ιεροσύνης.
Ο ιερός Φώτιος με συνοδικά γράμματα ανακοίνωσε, κατά τα
καθιερωμένα, τα της εκλογής του στους πατριάρχες της ανατολής και τόνισε την
αποκατάσταση της ειρήνης στην εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως. αλλά πριν ακόμα
προλάβει να την παγιώσει επήλθε ρήξη μεταξύ των ακραίων πολιτικών και των
οπαδών του πατριάρχη Ιγνατίου, των «Ιγνατιανών».
Οι «Ιγνατιανοί» συγκεντρώθηκαν
στο ναό της αγίας Ειρήνης, αφόρισαν τον ιερό Φώτιο και ανακήρυξαν πατριάρχη τον
Ιγνάτιο.
Ο άγιος Φώτιος συγκάλεσε σύνοδο στο ναό των αγίων Αποστόλων για την
αντιμετώπιση του ανακύψαντος ζητήματος.
Η Σύνοδος καταδίκασε ως αντικανονικές τις ενέργειες των
«Ιγνατιανών» και τόνισε ότι ο Ιγνάτιος, αφού παραιτήθηκε από τον θρόνο, δεν
ήταν πλέον Πατριάρχης και ότι εάν διεκδικούσε και πάλι την επιστροφή του στον
πατριαρχικό θρόνο, τότε αυτόματα θα υφίστατο την ποινή τής καθαιρέσεως και του
αφορισμού.
Ο μεγάλος αυτός πατέρας τής Εκκλησιάς ιερούργησε, ως άλλος
Aπόστολος Παύλος, το Ευαγγέλιο. Αγωνίσθηκε για την αναζωπύρωση της
ιεραποστολικής συνειδήσεως, που περιφρουρεί την πνευματική ανεξαρτησία και
αυτονομία των ορθοδόξων λαών από εισαγωγές εθίμων ξένων προς την ιδιοσυγκρασία
τους, με σκοπό την αλλοίωση της ταυτότητος και τής πνευματικής τους ζωής. Διότι
γνώριζε ότι ὁ μέγιστος εχθρός ενός λαού είναι ἡ απώλεια της αυτοσυνειδησίας
του, ἡ φθορά της πολιτισμικής του ιδιοπροσωπίας και ἡ αλλοίωση του ήθους του.
Ο ιερός Φώτιος γνώριζε την ιεραποστολική δραστηριότητα του
ιερού Χρυσοστόμου, αφού αναφέρεται
πολλές φορές στο έργο αυτό και μάλιστα επηρεάστηκε από αυτή στο θέμα της
χρήσεως των επιτόπιων γλωσσών και των μοναχών ως ιεραποστόλων. Επί ημερών του
εκχριστιανίσθηκε το έθνος των Βουλγάρων,
το οποίο μυσταγώγησε προς την αμώμητη πίστη του Χριστού και το αναγέννησε με το
λουτρό του θείου Βαπτίσματος.
Ὁ ιερός Φώτιος διεξήγαγε μεγάλους και επιτυχείς αγώνες υπέρ
της Ορθοδόξου πίστεως εναντίων των Μανιχαίων, των Εικονομάχων και άλλων
αιρετικών και επανέφερε στους κόλπους της Καθολικής Ορθοδόξου του Χριστού
Εκκλησίας πολλούς από αυτούς. «Άπαντα μεν τα ανθρώπινα συγκαταρρεί τω χρόνῳ και
αφανίζεται. Αρετή δε και χρόνου και
παθών και αυτού του θανάτου περιγίνεται· ει δε ακριβέστερον ιδοις, τω χρόνῳ και
τω θανάτῳ μάλλον ἀναζη καὶ θάλλει και το οικειον κλέος και την ευπρέπειαν,
εναποσβεσθέντος αυτοὶς του φθόνου, λαμπρότερόν τε καὶ θαυμασιώτερον
αναδείκνυται».
Ὁ λόγος αυτός, απόσταγμα της βαθιάς πίστεως και της κατά
Θεόν σοφίας του Ισαποστόλου Φωτίου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του
Ομολογητού, «μυρίαις αρεταις εξανθήσαντος καὶ πάσῃ γνώσει διαλάμψαντος»,
πληρέστατα εφαρμόζεται σε αυτόν τον ειπόντα, τον οποίο η αδιάφθορη συνείδηση
της Εκκλησίας και του Γένους, ομολόγησαν αυτόν Άγιο και Ισαπόστολο «τοις
ουρανίοις αδύτοις αγκατοικιζόμενον», ως «αοίδιμον μὲν τοις διωγμοις,
δεδοξασμένον δὲ τοις θανάτοις». Το θεολογικό του έργο δικαίωνε τους αγώνες της
Εκκλησίας, βεβαίωνε την Ορθόδοξη πίστη και ενέπνεε την Εκκλησιαστική συνείδηση
για την συνεχή εγρήγορση του ὅλου εκκλησιαστικού Σώματος.
Υπό την έννοια αυτή η εκκλησιαστική συνείδηση διέκρινε στο
πρόσωπό του τον υπέρμαχο της Ορθοδόξου πίστεως και τον εκφραστή του αυθεντικού
φρονήματος της Εκκλησίας.
Σε οιονδήποτε στάδιο του βίου και αν παρακολουθήσουμε τον
ιερό Φώτιο, είτε στην βιβλιοθήκη, επιδιδόμενο σε μελέτες, είτε ως καθηγητή της
φιλοσοφίας στο πρώτο Πανεπιστήμιο της Μεσαιωνικής Ευρώπης της Μαγναύρας σε μία
εποχή που ἡ Δύση ήταν ακόμη βυθισμένη στο τέλμα των σκοτεινών αιώνων, είτε υπουργούντα
σε αξιώματα μεγάλα και περιφανή της Πολιτείας, είτε κοσμούτα τον αγιότατο
Πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπολίτιδος Εκκλησίας, είτε εξασκούμενο στην
ελεημοσύνη και τη φιλανθρωπία, είτε υφιστάμενο την παραγνώριση των ανθρώπων και
τις σκληρές στερήσεις δυο εξοριών, παντού αναγνωρίζουμε τον μαχόμενο υπὲρ τής
αληθούς Ορθοδόξου πίστεως, της «αποστολικής τε και πατρικής παραδόσεως» και
«της προγονικής ευσεβείας», η οποία αποτελεί και το περιεχόμενο της πατερικής
διδασκαλίας αυτού.
Γι’ αυτό και ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Βασίλειος
καταθέτοντας τη συνείδηση της Εκκλησίας περί της πρώιμης αγιοποιήσεως του
μεγάλου Ιεράρχου, γράφει: «Φώτιος γὰρ ην ο μακάριος, ὁ φωτὸς ακτισι φερωνύμος
του ονόματος πλήθει διδασκαλιων καταλάμψας τὰ πέρατα, ο εξ αυτων σπαργάνων
αφιερωθεὶς τω Χριστω, ως υπέρ της αυτου εικόνος δημεύσει καὶ εξορίᾳ, τούτοις δὴ
τοις αθλητικοις εκ προοιμίου αγωσι συγκοινωνήσας τω γεννήτορι, ου καὶ η ζωὴ
θαυμαστὴ και τὸ τέλος επέραστον, υπὸ Θεου τοις θαύμασι μαρτυρουμένη».
Χίλια πεντακόσια χρόνια ιστορίας έχει ο ναός της Αγίας Σοφίας.στα παρακάτω βίντεο θα δούμε μια απεικόνιση το πως ήταν εκείνο τον καιρώ επί την εποχή Βυζαντίου
Για να διορθώσει σ’ έναν αδελφό τα πολλά ελαττώματά του, όπως και σε όλους μας, έπαιρνε ο Γέροντας παραδείγματα από τη φύση και τη ζωή του και του έλεγε:
– Να ξέρεις, παιδί μου, τίποτε δεν έγινε ως έτυχε. Όλα έχουν τον σκοπό τους. Και τίποτε δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει αιτία.
Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο αν δεν θέλει ο Θεός. Γι’
αυτό θα πρέπει να μη στενοχωριέσαι για ο,τι σου συμβαίνει. Έτσι
αγιαζόμαστε.
Να! Εσύ στενοχωριέσαι με τα πρόσωπα του σπιτιού σου και βασανίζεσαι πότε με τη γυναίκα σου και πότε με τα παιδιά σου. Αυτά είναι όμως που σε κάνουν και ανεβαίνεις πνευματικά ψηλά. Αν
δεν ήσαν αυτοί, εσύ δεν θα προχωρούσες καθόλου. Σου τους έχει δώσει ο
Θεός για σένα. Μα θα μου πεις, είναι καλό να υποφέρουμε από τους
αγαπημένους μας; Ε! Έτσι το θέλει ο Θεός. Και εσύ είσαι ευαίσθητος πολύ
και από τη στενοχώρια σου σου πονάει το στομάχι σου και η κοιλιά σου
εκεί χαμηλά. Έτσι δεν είναι;
–Ναι, μα είναι κακό, Παππούλη, να είναι κανείς ευαίσθητος; τον ρωτάει ο αδελφός.
– Ναι, του απαντάει ο Γέροντας, είναι κακό να είναι κανείς πολύ
ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες
σωματικές αρρώστιες. Δεν ξέρεις ακόμα ότι και όλες οι ψυχικές αρρώστιες
είναι δαιμόνια;
– Όχι, του λέει ο αδελφός. – Ε! μάθε το τώρα από μένα, κατέληξε ο Γέροντας.
Το διήμερο 16 και 17 Ιανουαρίου εορτάστηκε στη Βέροια με επισημότητα η εορτή του πολιούχου όσιου Αντωνίου του νέου.
Το απόγευμα της παραμονής έγινεη υποδοχή της ιεράς εικόνος Παναγίας Παντανάσσης από τη Νάουσα στη συνέχεια ο πανηγυρικός Μέγας εσπερινός της εορτής
χοροστατούντος του σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος κ.
Τιμοθέου, ο οποίος κήρυξε και το θείο λόγο.
Το πρωί του Σαββάτου χοροστατησαν οι μητροπολίτες Ελασσώνος κ. Χαρίτων ενώ
στο πολυαρχιερατικό συλλείτουργο ο Κίτρους κ.
Γεώργιος και μετείχαν οι Σεβ. Μητροπολίτες Ελλασώνος κ. Χαρίτων,
Θεσσαλιώτιδος κ. Τιμόθεος, Βεροίας κ. Παντελεήμων και ο θεοφιλέστατος
Επίσκοπος Αρτσούς κ. Βίκτωρ από την Εκκλησία της Ουκρανίας.
Ο Μέγας Αθανάσιος γεννήθηκε το 295 μ.Χ. από φτωχούς αλλά ενάρετους γονείς, γεγονός που του στέρησε τη δυνατότητα για ανώτερες σπουδές.
Όμως ο πανάγαθος Θεός τον προίκισε με πλούσια πνευματικά προσόντα. Λαμβάνει τη στοιχειώδη εκπαίδευση και στη συνέχεια μελετά μόνος του για να φθάσει σε υψηλότατα επίπεδα γνώσης και σοφίας.
Από πολύ νέος έδειξε την κλίση του προς την Εκκλησία. 25 ετών χειροτονείται διάκονος από τον πατριάρχη Αλεξανδρείας Αλέξανδρο, τον οποίο ακολουθεί στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 325 μ.Χ., στη Νίκαια της Βιθυνίας. Αναδεικνύεται πρωτεργάτης στην καταδίκη της αιρετικής διδασκαλίας του Αρείου.
Το 328 μ.Χ. και σε ηλικία 33 ετών εκλέγεται πανηγυρικά πατριάρχης Αλεξανδρείας. Από τη θέση αυτή αντιμετωπίζει ένα φοβερό πόλεμο εκ μέρους των αιρετικών οπαδών του Αρείου. Όμως ο άγιος, χάρη στην μεγάλη πνευματικότητά του και τη ζέουσα πίστη στο Θεό, κατορθώνει να βγει νικητής απ’ όλες αυτές τις δοκιμασίες ακόμη και από τις πέντε εξορίες που του επιβλήθηκαν, καθώς ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο Β΄ ήταν οπαδός του Αρειανισμού. Εκοιμήθη εν ειρήνη το 373 μ.Χ.
Ο Άγιος Κύριλλος έζησε επί βασιλείας Θεοδοσίου του Μικρού και γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.Χ. από εύπορους γονείς της ελληνικής κοινωνίας της πόλεως. Ανεψιός του αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Θεοφίλου ο Κύριλλος, έλαβε μεγάλη θεολογική μόρφωση, ώστε έγινε κατόπιν διάδοχος του θείου του, στον αρχιεπισκοπικό θρόνο Αλεξανδρείας.
Όταν έγινε η Γ' Οικουμενική Σύνοδος το 431 μ.Χ. στην Έφεσο, ο Κύριλλος υπήρξε πρόεδρος αυτής και συνετέλεσε να γκρεμιστούν οι κακοδοξίες του δυσεβούς Νεστορίου, για το πρόσωπο της υπεραγιάς Δεσποίνης ημών Θεοτόκου.
Με πολλά πνευματικά κατορθώματα στο ενεργητικό του, ο Κύριλλος παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο την 27η Ιουνίου του 444 μ.Χ., αφού πατριάρχευσε για 32 περίπου χρόνια. Δικαίως ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης τον προσονόμασε «σφραγίδα των Πατέρων».
Η Εκκλησία θέλησε να αδελφώσει την μνήμη των δύο Μεγάλων Πατέρων αυτής και Αρχιεπισκόπων Αλεξανδρείας, του Μεγάλου Αθανασίου, πρωταγωνιστή κατά του Αρειανισμού, και του Αγίου Κυρίλλου, πρωταγωνιστή κατά του Νεστοριανισμού και όρισε το συνεορτασμό τους στις 18 Ιανουαρίου.
Η Σύναξη των Αγίων Αθανασίου και Κυρίλλου ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία.
Να σημειώσουμε τέλος, ότι ο Άγιος Κύριλλος, εορτάζεται και στις 9 Ιουνίου.
Απολυτίκιον
Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Έργοις λάμψαντες, Ορθοδοξίας, πάσαν σβέσαντες κακοδοξίαν, νικηταί τροπαιοφόροι γεγόνατε· τη ευσεβεία τα πάντα πλουτίσαντες, την Εκκλησίαν μεγάλως κοσμήσαντες, αξίως εύρατε Χριστόν τον Θεόν, δωρούμενον πάσι το μέγα έλεος.
Έτερον Απολυτίκιον
Ήχος γ´. Θείας πίστεως.
Στύλος γέγονας ορθοδοξίας, θείοις δόγμασιν υποστηρίζων, την Εκκλησίαν Ιεράρχα Αθανάσιε· τω γαρ Πατρί τον Υιόν ομοούσιον, ανακηρύξας κατησχυνας Άρείον· Πάτερ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν, το μέγα έλεος.
Κοντάκιον
Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον.
Ιεράρχαι μέγιστοι της ευσεβείας, και γενναίοι πρόμαχοι, της Εκκλησίας του Χριστού, πάντας φρουρείτε τους ψάλλοντας· Σώσον οικτίρμον, τους πίστει τιμώντάς σε.
Ο Γέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης, ο πνευματικός της ιεράς Μονής
Παναγίας της Γαυριώτισσας του Δαδίου, αποτελεί μια αγιασμένη ιερατική μορφή,
που κράτησε από τη θέση της διακονίας του αναμμένη τη δάδα της πνευματικής ζωής
και φώτισε τα πέρατα του κόσμου.
Ο Ιερομόναχος Αμβρόσιος Λάζαρης γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου
1912 στα Λαζαράτα Λευκάδος και ανήκε σε πολύτεκνη οικογένεια πέντε τέκνων. Το
κοσμικό του όνομα ήταν Σπυρίδων. Ο πατέρας του υπηρέτησε για χρόνια στους
Βαλκανικούς πολέμους με ξεχωριστό θάρρος και τόλμη. Αργότερα υπηρέτησε ως
γραμματοδιδάσκαλος στη Λευκάδα και μαρτυρίες αναφέρουν ότι ήταν πολύ αυστηρός
και αυταρχικός. Αντίθετα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες η μητέρα του ήταν πολύ ήπιος
και ήρεμος άνθρωπος και ο Γέροντας της είχε αδυναμία. Ο Γέροντας Αμβρόσιος
έκρυβε, όχι τυχαίως, μέσα στο γιγαντώδες σώμα του μια λεπτή παιδική ψυχή
φλεγόμενη από θείο έρωτα.
Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν δύσκολες στο χωριό και η πείνα
θέριζε όλες τις οικογένειες, με αποτέλεσμα ο Γέροντας στην παιδική του ηλικία
να στερηθεί πολλά. Αναγκάστηκε πολύ νωρίς να σταματήσει το σχολείο, προκειμένου
να βοηθήσει την οικογένεια, εργαζόμενος ως εργάτης σε κτήματα των συγχωριανών
του. Γράμματα δεν έμαθε πολλά, όμως χάρη στη μητέρα του είχε καλή επαφή με τον
Χριστό και την Εκκλησία. Από πολύ νωρίς εξέφραζε την πίστη του στον πνευματικό
κόσμο, επισκεπτόμενος τους ναούς και απομακρυσμένα εξωκκλήσια.
Οι κουβέντες εύστοχες και συχνά αυστηρές με ύφος έντονο που
όμως έκρυβε τις μεγάλες ευαισθησίες και την ασίγαστη λαχτάρα του να μην χάσουν
οι άνθρωποι την ψυχή τους. Με πηγαίο χιούμορ και βλέμμα που ακτινογραφούσε.
Ένας χαρακτήρας τόσο ιδιαίτερος, με πίστη ακλόνητη και αδιατάραχτη προς τον
Χριστό, την Παναγία και τις άγιες πνευματικές οντότητες. Μάλιστα, επειδή είχε
ωραίο παράστημα επιλέχθηκε στους ευζώνους στο στρατό. Το βλέμμα του ήταν πάντα
καθάριο και αγνό. Την ομορφιά του, τη δύναμη και τα νιάτα του προσέφερε με
προθυμία στο Χριστό, καθώς αυτό που τον ενδιέφερε ήταν ο πλούτος της ψυχής και
τις πίστης στο Θείο Λόγο.
Αμέσως μετά το στρατό πήγε στο Άγιο Όρος. Με το που έμεινε
στο Μοναστήρι έπαψε να έχει επαφές με την οικογένειά του. Εκείνοι τον
επισκέπτονταν και εκείνος τους εξεδήλωνε την αγάπη του, όπως για κάθε ανθρώπινη
ύπαρξη και τους βοηθούσε μέσα από τις προσευχές του. Τα υλικά αγαθά και το
παρελθόν του τον άφηναν αδιάφορο. Για εκείνον αλλού βρισκόταν ο πλούτος, η
κατοικία και η αληθινή ευτυχία.
Βγήκε από το Άγιο Όρος, με προτροπή του αγαπημένου του φίλου
Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου, πήγε στην Ιερά Μονή της Παναγίας της Γαυριώτισσας
στο Δαδί. Στα χρόνια της ιταλογερμανικής Κατοχής, ηγούμενος της Μονής από τον
Οκτώβριο του 1940 και για 2,5 χρόνια υπήρξε ο Αρχιμανδρίτης Γερμανός Δημάκος
(με το ψευδώνυμο Ανυπόμονος κατά την περίοδο της Αντίστασης), μετέπειτα
ηγούμενος της Μονής Αγάθωνος από το 1950 και μετά, με μεγάλο πνευματικό,
κοινωνικό και πολιτιστικό έργο. Η ηγουμένη τότε της Μονής, Γερόντισσα Παρθενία,
είχε ζητήσει από τον Γέροντα Πορφύριο, που πολύ εκτιμούσε, κάποιον καλό
Πνευματικό και εκείνος πρότεινε τον Γέροντα Αμβρόσιο.
Ο τότε Μητροπολίτης Φθιώτιδος Αμβρόσιος τον χειροτόνησε
πρώτα ιεροδιάκονο μετονομάζοντας τον Σπυρίδωνα σε Αμβρόσιο και λίγες ημέρες
αργότερα εκάρη πρεσβύτερος με τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου. Σε πολύ σύντομο
χρονικό διάστημα του έδωσε την ευλογία για «το της πνευματικής αξίας
λειτούργημα» (του Πνευματικού). Όμως, επειδή η Μονή Δαδίου ήταν πολύ φτωχή και
δύσκολα τα χρόνια πήγε ως εφημέριος σε διάφορους ναούς, ενισχύοντας οικονομικά
τη Μονή. Στην Ιερά Μονή Δαδίου ο Γέροντας από το 1954 ήταν ο Πνευματικός και
εκεί έζησε, προσευχήθηκε, βοήθησε την Γερόντισσα να ανακατασκευάσει το
Μοναστήρι, στήριξε πλήθος ανθρώπων στις ποικίλες δυσκολίες που αντιμετώπιζαν.
Φανερώθηκε από τον Θεό στον κόσμο κυρίως τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής
του.
Η περιφρόνηση των υλικών αγαθών, οι αγώνες του κατά της
ψυχολέθρου αμαρτίας, η αγάπη του για τους πονεμένους ανθρώπους και η αφοσίωσή
του στα Μοναχικά ιδεώδη τον κατέστησαν έσοπτρο του Αγίου Πνεύματος
«ακτινοβόλους αστραπάς εισδεχόμενον».
Στο πρόσωπό του συγκεντρώνονται πολλά χαρίσματα και αρετές,
που οδήγησαν πλήθος ψυχών απλανώς προς τον Κύριο. Ο χαρακτήρας του συνδύαζε την
αδιατάρακτη πίστη του προς τον Χριστό, την Παναγία Μητέρα του και τις Άγιες
πνευματικές Οντότητες, τις οποίες έπλασε ο Θεός, αλλά και την αγάπη του προς
τους ανθρώπους. Διαρκώς εφάρμοζε τη μετάνοια ως τον μόνο και σίγουρο δρόμο που
οδηγεί στον Παράδεισο και αγαλλιάζει τις πονεμένες ψυχές.
Ο Γέροντας είχε αποκτήσει το χάρισμα της νοεράς προσευχής,
της ευχής του Ιησού (Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με), η οποία έβγαινε από μέσα
του αβίαστα, καρδιακά. Ο ίδιος είχε πει κάποτε ότι είχε ωφεληθεί πολύ από τον
Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή, καθώς και από τον Σοφρώνιο του Έσσεξ.
Είχε το χάρισμα της θεωρίας, της αγάπης, της σοφίας, το
προορατικό και διορατικό χάρισμα, καθώς και το χάρισμα να μιλάς στην ψυχή των
ανθρώπων. Οι νουθεσίες του, οι ομιλίες του πάνω σε διάφορα θέματα ήταν πάρα
πολλές. Συχνά έλεγε: Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο Σωτήρας μας, ο οποίος ήρθε
στη Γη για να πιάσει τον άνθρωπο από τα χέρια και να τον ανεβάσει στον ουρανό.
Κανένας άλλος τρόπος δεν θα μπορούσε να υπάρξει που να απαλλάξει τον άνθρωπο
από την ενοχή και την καταδίκη μετά την πτώση των πρωτοπλάστων. Κι εμείς οι
απόγονοι αυτών φέραμε τα ιδιώματα του γήινου ανθρώπου, φέραμε τις αδυναμίες και
όλα τα παρεπόμενα που ακολουθούν τον σύγχρονο άνθρωπο στην παρούσα ζωή του».
«Βλέπουμε πόσο υποφέρουν οι άνθρωποι σήμερα, γι' αυτό και με
την ταπεινή μας αδυναμία να λέμε πολλές φορές την ημέρα «Δέσποινα Παναγία μας
έλα και σώσε μας γιατί χανόμαστε. Έλα, Εσύ είσαι η δύναμη η θεϊκή» και βλέπουμε
ότι η Παναγία όταν με την καρδιά μας, με την ψυχή μας, με ειλικρίνεια στην
καρδιά και με πίστη σταθερή πούμε και επικαλεστούμε το όνομά Της το Άγιο, τότε
η Παναγία μας δε θα μας εγκαταλείψει, μέχρι τέλους θα βρίσκεται εδώ μέσα, σ'
αυτόν τον ταλαίπωρο κόσμο της εποχής».
Είναι κατάδηλο ότι ήταν συνδεδεμένος με τον Κύριο του
σύμπαντος, ο Οποίος τον χρησιμοποιούσε ως αγγελιαφόρο και ως δίαυλο,
προκειμένου να μεταφέρει στους άλλους ανθρώπους το θέλημά Του, το μήνυμά Του,
το σχέδιό Του. Επομένως ο πιστός, που είχε ανάγκη από τη βοήθεια του Θεού,
μπορούσε να την δέχεται μέσα από αυτόν τον επίγειο Άγγελό Του, όπως και μέσα
από άλλους «ασυρματιστές του Θεού», ήτοι τους Γέροντες Παϊσιο, Πορφύριο, Ιάκωβο
Τσαλίκη. Αγαπημένος του φίλος ήταν ο Γέροντας Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.
Ήταν άνθρωπος της προσευχής, της μετανοίας. Για την
εξομολόγηση τόνιζε ότι είναι το μυστήριο της φιλανθρωπίας του Θεού και ότι
πρέπει να εξομολογούμαστε στον πνευματικό τα πάντα. Έλεγε μάλιστα ότι η
ελευθερία που παίρνουμε από το Άγιο Πνεύμα, όταν φανερώνουμε τους λογισμούς
μας, είναι τεράστια. Με τον Γέροντα Πορφύριο είχε κοινά τα χαρίσματα της
ταπείνωσης, της μετάνοιας και της αγάπης. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι μετά την
κοίμηση του Γέροντος Πορφυρίου την 2 Δεκεμβρίου 1991, ο Γέρων Αμβρόσιος
κοιμήθηκε λίγα χρόνια αργότερα την ίδια όμως ημερομηνία, την 2 Δεκεμβρίου 2006.
Είναι φανερό ότι ο Θεός οικονόμησε να φύγουν την ίδια μέρα.
Όμως και με την Γερόντισσα Παρθενία παρουσίαζε κοινά
χαρίσματα, που δεν είναι άλλα από το γνήσιο Ορθόδοξο φρόνημα, την καλοσύνη, την
ειρήνη και την προσευχή.
Η ενοίκηση του Παναγίου Πνεύματος στην ύπαρξή του τον
κατέστησε οντότητα πολλών προσωπικών θαυμάτων και δέκτη θείων φωτοφανειών. Αυτή
η ακτινοβολία που εξέπεμπε είλκυσε ως μαγνήτης πολλούς ανθρώπους κοντά του. Επί
πολλές δεκαετίες η αγιασμένη Μάνδρα της Παναγίας στις πλαγιές του Παρνασσού
είχε καταστεί ζωοδόχος πηγή για τους «πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην».
Ήταν τόσο αγαπητός που τον επισκέπτονταν καθημερινά πλήθη
ανθρώπων, κοσμικών και λαϊκών. Χαρακτηριστική ήταν η αγάπη, η τιμή και η
ευλάβεια που έδειχνε προς τους Αγίους. Γι' αυτό και εδέχθη πολλών Αγίων την
επίσκεψη: οι Άγιοι Ανάργυροι, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο Άγιος Αμβρόσιος
των Μεδιολάνων, ο Άγιος Χαρίτων, ο Όσιος Λουκάς, ο Άγιος Ανδρέας, ο Άγιος
Γεράσιμος, ο Άγιος Τίτος, ο Άγιος Παντελεήμων, ο Άγιος Νεκτάριος, κ.ά.
Ολοκληρώνοντας την πολύ σύντομη αναφορά μας για τον
θεοφώτιστο πνευματικό πατέρα, Γέροντα Αμβρόσιο, σκόπιμη κρίνεται η παράθεση
μιας νουθεσίας, που συμπυκνώνει στο περιεχόμενό της το πηγαίο πνευματικό
φρόνημα του Γέροντος. «Πρέπει ν' αποφασίσουμε να βάζουμε το θέλημά μας στο
Θέλημα του Θεού. Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση, γιατί τότε ελευθερώνεσαι. Αν βάλεις
το θέλημά σου στο Θέλημα του Θεού, ο κόσμος να χαλάσει θα είσαι ειρηνικός και
ατάραχος. Γιατί καμιά δυσκολία, κανένα πρόβλημα ή καμιά ευτυχία δεν είναι δική
μας. Του Θεού είναι. Ο διαχειριστής της ζωής και του θανάτου είναι Άλλος, όχι
εμείς. Και ο Γέροντας Αμβρόσιος αυτό μας δίδαξε με τη ζωή του».
O Αγιασμός στο φαρμακείο των Καρυών στο Άγιο Όρος από τον Ιερομόναχο Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη, παρουσία του Πρωτεπιστάτη Ιερομονάχου Στεφάνου Χιλιανδαρινού.
Φαρμακοποιός ο κ. Σπύρος Μπαράκος, συνεργάτης του ο κ. Παπαδόπουλος Αδάμ.
Υποδοχή του Τιμίου Ξύλου εκ της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου – Αγίου Όρους στην Ι.Μ. Λαγκαδά
Με κάθε λαμπρότητα και επισημότητα πραγματοποιήθηκε στην κεντρική πλατεία του Μελισσοχωρίου η υποδοχή του Τιμίου Ξύλου, εκ της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου – Αγίου Όρους, το απόγευμα της Παρασκευής 13 Σεπτεμβρίου 2013. Το Τίμιο Ξύλο, το οποίο εκόμισε ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Ιωσήφ, υποδέχτηκε στην κατάμεστη από πλήθος πιστών και προσκυνητών κεντρική πλατεία, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννης. Μετά το πέρας της Υποδοχής το Τίμιο Ξύλο, συνοδεία της Φιλαρμονικής Μπάντας του Μελισσοχωρίου και των Πολιτιστικών Συλλόγων της περιοχής ενδεδυμένων με τις παραδοσιακές φορεσιές της Μακεδονίας,μετεφέρθη λιτανευτικώς εις τον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου, όπου και εψάλη η επίσημος Δοξολογία επί τη αφίξει του πολύτιμου Θησαυρίσματος της Ορθοδοξίας, εις την επαρχία μας και εν συνεχεία ετελέσθη ο Μέγας Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός, της εορτής της Παγκοσμίου Υψώσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, χοροστατούντος του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννου.
Κατά τη σύντομη προσλαλιά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, εξέφρασε τη χαρά και τη συγκίνησή του, που αυτό το πολύτιμο κειμήλιο της Πίστεως μας, το φυλασσόμενο εις την Μονή Ξηροποτάμου, βρίσκεται και πάλι ανάμεσα μας, αναβιώνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα παλαιό έθος που ξεκίνησε πριν 260 έτη, στις 21 Μαΐου του 1763, όταν οι τρείς Ιερείς, της τότε ονομαζόμενης περιοχής «Πάλτζας», ο π. Θεολόγος, ο π. Καμάρης και ο π. Δημήτριος, μαζί με τους πέντε προεστούς έφεραν για πρώτη φορά το συγκεκριμένο Τμήμα του Τιμίου Ξύλου,φανερώνοντας με αυτό τον τρόπο την πνευματική σχέση της επαρχίας μας με το Άγιον Όρος και κρατώντας όλα αυτά τα έτη το φρόνημα των ανθρώπων της περιοχής, ψηλά στον αγώνα των πνευματικών επάλξεων.
Ο Σεβασμιωτατος Ποιμενάρχης μας, ευχαρίστησε τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου Αρχιμ. Ιωσήφ, που είχε την ευγενή καλοσύνη να κομίσει τον πολύτιμο μαργαρίτη της πνευματικής ωφέλειας τονίζοντας ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι εκείνος που συγκινεί κάθε ψυχή Ορθόδοξου που πιστεύει στο Ιησού, διότι ο Τίμιος Σταυρός είναι ο πρόξενος της αιωνίου ζωής, γιατί πάνω σε αυτόν έρευσε άφθονο το Τίμιο Αίμα του Κυρίου πλένοντας κάθε συνείδηση από τους ρύπους αμαρτίας των ανθρώπων.
Στην αντιφώνησή του ο Πανοσιολογιώτατος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου Αρχιμανδρίτης π. Ιωσήφ, ανεφέρθη εν συντομία στο ιστορικό πλαίσιο του παλαιού αυτού εθίμου της μεταφοράς του Τιμίου Σταυρού στην συγκεκριμένη περιοχή της Μητροπόλεώς μας, τονίζοντας την μεγάλη ευλογία που παρέχει αυτές τις δύσκολες μέρες ο Τίμιος Σταυρός, ενισχύοντας παράλληλα την Πίστη μας, σε Αυτόν ο Οποίος Σταυρώθηκε στο Τίμιο Ξύλο, για τη σωτήρια όλων των ανθρώπων, τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό.
Το Τίμιο Ξύλο, θα παραμείνει στο Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου - Μελισσοχωρίου μέχρι την Κυριακή το απόγευμα 15 Σεπτεμβρίου 2013 όπου θα τελούνται καθημερινώς οι Ιερές Ακολουθίες σύμφωνα με το ανακοινωθέν πρόγραμμα που μπορείτε να δείτε πατώντας εδώ.
O λόγος του Αμερικάνου λογοτέχνη (και όχι μόνον), Robert Najemy για την Ελλάδα, που μας κάνει να ανατριχιάζουμε από υπερηφάνεια!
Γκρεμίστε όλη την Ελλάδα σε βάθος 100 μέτρων .
Αδειάστε όλα τα μουσεία σας, ανά τον κόσμο .
Γκρεμίστε κάθε τι Ελληνικό από όλο τον πλανήτη .
Έπειτα σβήστε την Ελληνική γλώσσα από παντού .
Από την ιατρική της χώρας σας, από την φαρμακευτική .
Από τα ανώτερα μαθηματικά (γεωμετρία, άλγεβρα) .
Από τη Φυσική και από τη χημεία .
Από την αστρονομία, από την αστροφυσική .
Από την πολιτική της χώρας σας .
Από την καθημερινότητα σας .
Διαγράψτε και τα απλά μαθηματικά, διαγράψτε κάθε σχήμα.
Κάντε το τρίγωνο-οκτάγωνο, την ευθεία-καμπύλη,
σβήστε τη γεωμετρία από τα κτίρια σας,
από τους δρόμους σας, τα παιχνίδια σας, τα αμάξια σας,
σβήστε την ονομασία κάθε ασθένειας και κάθε φαρμάκου,
διαγράψτε τη δημοκρατία και την πολιτική,
διαγράψτε τη βαρύτητα και φέρτε το πάνω κάτω,
αλλάξτε τους δορυφόρους σας ώστε να έχουν τετράγωνη τροχιά,
αλλάξτε όλα τα βιβλία σας (γιατί παντού θα υπάρχει έστω μια λέξη ελληνική), σβήστε από την καθημερινότητα σας κάθε ελληνική λέξη,
αλλάξτε τα ευαγγέλια, αλλάξτε το όνομα του Χριστού,
(κι αυτό βγαίνει από τα Ελληνικά και σημαίνει αυτός που έχει το χρίσμα), αλλάξτε και το σχήμα κάθε ναού (ώστε να χάσει την ελληνική γεωμετρία), σβήστε τον Μέγα Αλέξανδρο,
σβήστε όλους τους Μυθικούς και Ιστορικούς ήρωες,
αλλάξτε την παιδεία σας, αλλάξτε το όνομα της ιστορίας,
αλλάξτε τα ονόματα στα πανεπιστήμια σας,
αλλάξτε τον τρόπο γραφής σας, χρησιμοποιήστε τον αραβικό,
Έναs Σέρβος σπουδαστής, ονόματι Πέτρος Ρέστοβιτς από το Βελιγράδι, άθεος και αβάπτιστος μεχρι τα 19 του χρόνια, βρήκε την πίστη και ζήτησε να βαπτιστεί στο μοναστήρι του Χιλανδαρίου. Καθώς γινόταν το μυστήριο του βαπτίσματος, κάποιος φίλος του τράβηξε μια φωτογραφία. Την ώρα που φωτογράφιζε, επέτρεψε ο Θεός να φανεί κάτι από την αόρατη χάρη του μυστηρίου του βαπτίσματος. Αυτό φάνηκε όταν εκτυπώθηκαν οι φωτογραφίες.
Όλοι παρετήρησαν με κατάπληξη και ιερό δέος ότι στο κεφάλι του νεοφωτίστου καθόταν ένα λευκό περιστέρι!!! Η συγκίνηση του ίδιου μόλις είδε τη φωτογραφία ήταν απερίγραπτη.
Το γεγονός αυτό συνέβη το 1980 στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, του Αγίου Ορους.
Ο Χριστός είναι η Εκκλησία και η Εκκλησία είναι ο Χριστός, που μας έχει προσλάβει όλους στον Εαυτό Του.
Όταν αγαπάς τον Χριστό, αγαπάς συγχρόνως όλους τους ανθρώπους, χωρίς να ρωτάς αν οι άνθρωποι είναι άξιοι της αγάπης ή ακόμη αν την αποδεχθούν ή την απορρίψουν.
Όταν θέλεις να συναντήσεις τον Χριστό, θα Τον βρεις στο χώρο της Εκκλησίας , γιατί εδώ είναι ενωμένη ολόκληρη η ανθρωπότητα με τον Θεό στο Πρόσωπο του Χριστού. Δεν μπορεί να επικοινωνείς με τον Χριστό και να μην τα έχεις καλά με τους άλλους ανθρώπους.
ΑΔΕΛΦΟΙ ΚΑΙ ΕΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΑΠΕΡΙΣΚΕΠΤΩΣ ΠΕΣΗ ΕΙΣ ΚΑΝΕΝ ΑΜΑΡΤΗΜΑ ΣΕΙΣ ΟΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΙ ΔΙΟΡΘΟΝΕΤΕ ΤΟΝ ΤΟΙΟΥΤΟΝ ΜΕ ΠΝΕΥΜΑ ΠΡΑΟΤΗΤΟΣ ΠΡΟΣΕΧΩΝ ΕΙΣ ΣΕΑΥΤΟΝ ΜΗ ΚΑΙ ΣΥ ΠΕΙΡΑΣΘΗΣ / ΓΑΛΑΤΑΣ 6:1
Ο εν άγίοις πατήρ ημών Λουκάς ο νέος καταγόταν από την πόλη Κέρτς της Χερσονήσου της Κριμαίας (Ουκρανία). Πατέρας του ήταν ο Φέλιξ Βόινο-Γιασενέτσκι, ρωμαιοκαθολικός, και μητέρα του η Μαρία, ορθόδοξη. Το κοσμικό του όνομα ήταν Βαλεντίν.
Μικρός, σύχναζε στη Λαύρα του Κιέβου, επισκεπτόταν για ώρες τα άγια λείψανα κι εκεί πήρε τα σπέρματα της θείας χάριτος και τα αύξανε μέσα στην καρδιά του.
Όταν μεγάλωσε, σπούδασε την ιατρική επιστήμη στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου, όπου αρίστευσε. Νυμφεύτηκε την Άννα Βασιλίγιεβνα κι απέκτησαν τέσσερα παιδιά.
Ο Θεός πήρε πρόωρα τη γυναίκα του κι έτσι ο Βαλεντίν, ο ιατρός, χειροτονήθηκε ιερέας με το όνομα Λουκάς και αργότερα επίσκοπος. Είχε πάρη χάρη από το Θεό να χειρουργεί με μεγάλη επιτυχία και να σώζει από βέβαιο θάνατο πολλούς αρρώστους. Διέπρεψε στις εγχειρήσεις των οφθαλμών και στη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων. Από τους ασθενείς του δεν έπαιρνε ποτέ χρήματα, ενώ έδινε και το μισθό του σε αγαθοεργίες.
Έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης στην έδρα της τοπογραφικής ανατομίας και χειρουργικής, δημοσίευσε σημαντικότατες επιστημονικές μελέτες και απέσπασε ανώτατα κρατικά βραβεία. Ως ιατρός και Ιεράρχης ομολόγησε θαρραλέα το όνομα του Ιησού Χριστού προ των δικαστικών βημάτων και ενώπιον αθέων ανδρών.
Για την άφοβη πίστη του κλείστηκε σε φυλακές, γνώρισε διωγμούς και εξορίες, υπέμεινε μαρτύρια.
Ενισχυόμενος από τη θεϊκή χάρη έμεινε ανυποχώρητος ομολογητής της ορθοδόξου πίστεως. Στα 70 χρόνια του έγινε αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας. Κοιμήθηκε εν ειρήνη στη Συμφερούπολη το 1961 και άφησε φήμη αγίου Ιεράρχη και σοφού ιατρού. Το 1995 ανακηρύχθηκε άγιος από την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία και το 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, που εξέπεμπαν μια άρρητη ευωδία και θεράπευσαν πολλούς ασθενείς. Η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 11 Ιουνίου, επέτειο της κοίμησης του. Ο τάφος του αγίου Λουκά, του Ρώσου, του ιατρού βρίσκεται στη Συμφερούπολη της Κριμαίας.
Ο δικαιοκρίτης Θεός του χάρισε και εν ζωή και μετά το θάνατο του ενεργήματα θαυμαστά υπερφυσικών δυνάμεων.
Τα θαύματα του μεγάλου νεοφανούς αγίου απλώνονται σ΄ όλο τον κόσμο και στην Κύπρο μας.
Να έχουμε τις πρεσβείες του.
(Από το τεύχος που μοιράστηκε στο συνέδριο Κύπρου που διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολις Λεμεσού στις 1 και 2 Νοεμβρίου 2008 από την επιτροπή ανεγέρσεως του ιερού Ναού Αγίου Λουκά, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας, στην Λεμεσό)
.jpg)
O Αγιασμός στο φαρμακείο των Καρυών στο Άγιο Όρος από τον Ιερομόναχο Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη, παρουσία του Πρωτεπιστάτη Ιερομονάχου Στεφάνου Χιλιανδαρινού. .jpg)
.jpg)
Υποδοχή του Τιμίου Ξύλου εκ της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου – Αγίου Όρους στην Ι.Μ. Λαγκαδά.JPG)
.JPG)
Έναs Σέρβος σπουδαστής, ονόματι Πέτρος Ρέστοβιτς από το Βελιγράδι, άθεος και αβάπτιστος μεχρι τα 19 του χρόνια, βρήκε την πίστη και ζήτησε να βαπτιστεί στο μοναστήρι του Χιλανδαρίου.
Ο Χριστός είναι η Εκκλησία και η Εκκλησία είναι ο Χριστός, που μας έχει προσλάβει όλους στον Εαυτό Του.
